From me to you.
YES,
YOU SHOULD BE. YOU REALLY SHOULD BE.
Anyway, another topic.
I think I’ve already posted this in my old blog before, but I shall put it here once more, because I love this quote. haha
“That is why it is important to let certain things go. To release them. To cut loose. People need to understand that no one is playing with marked cards; sometimes we win and sometimes we lose. Don’t expect to get anything back, don’t expect recognition for your efforts, don’t expect your genius to be discovered or your love to be understood. Complete the circle. Not out of pride, inability or ignorance, but simply because whatever it is no longer fits in your life. Close the door, get rid of the dust. Stop being who you were and become who you are.”
-from The Zahir, Paulo Coelho
Sa loob ng bus.
A pitiful poetic effort written in my mother tongue.
I know i’m a big loser when it comes to written prose in Tagalog – my vocabulary is of nursery school standard – but hey, at least I tried. (:
***
Sa loob ng bus.
Sa loob ng bus,
Maliit, masikip, makipot ang daanan,
Masakit ang umupo sa matigas na upuan,
Minsan punuan, minsan walang kalaman-laman,
Maamoy, masangsang pag maraming Indian.
Araw-araw, ay aking libangan
Ang tumingin-tingin ng mga kotse sa daan.
Hindi kagaya doon sa Gensan
Magagarang klase, makikita dito saan man.
Subalit gaya ng alinmang libangan,
Ito’y ‘di mo maiiwasang pagsawaan.
Kaya naman batung-bato ang isipan;
Parang nakalubog na sago sa ilalim ng gulaman.
Mahirap ang maglakbay nang mag-isa lamang;
Walang kausap, walang kakwentuhan,
Walang karamay sa sikip ng upuan,
Walang kasabay sa patutunguhuan.
******
Sa loob ng bus, buhay ay walang kulay
Pakiramdam ko tuloy may kulang sa buhay:
Isang taong pwede kong maging karamay
Sa aking araw-araw na paglalakbay.
‘Di ko naman naisip ang bagay na ito dati
Ngunit ang kalungkutang nadarama’y tumitindi.
Tunay ng pag-ibig, puso’y humihingi
Makatakas sa lungkot ng bawa’t gabi
Sa loob ng bus.
*******

2 comments