Telltales that transcend the train of thought.

From me to you.

Posted in blahblahblahs, friends by rowlandanthony on April 12, 2009

YES,

YOU SHOULD BE. YOU REALLY SHOULD BE.

Anyway, another topic.

I think I’ve already posted this in my old blog before, but I shall put it here once more, because I love this quote. haha

That is why it is important to let certain things go. To release them. To cut loose. People need to understand that no one is playing with marked cards; sometimes we win and sometimes we lose. Don’t expect to get anything back, don’t expect recognition for your efforts, don’t expect your genius to be discovered or your love to be understood. Complete the circle. Not out of pride, inability or ignorance, but simply because whatever it is no longer fits in your life. Close the  door, get rid of the dust. Stop being who you were and become who you are.”

-from The Zahir, Paulo Coelho

Tagged with: ,

Sa loob ng bus.

Posted in insights, musings by rowlandanthony on September 13, 2008

A pitiful poetic effort written in my mother tongue.

I know i’m a big loser when it comes to written prose in Tagalog – my vocabulary is of nursery school standard – but hey, at least I tried. (:

***

Sa loob ng bus.

Sa loob ng bus,

Maliit, masikip, makipot ang daanan,

Masakit ang umupo sa matigas na upuan,

Minsan punuan, minsan walang kalaman-laman,

Maamoy, masangsang pag maraming Indian.


Araw-araw, ay aking libangan

Ang tumingin-tingin ng mga kotse sa daan.

Hindi kagaya doon sa Gensan

Magagarang klase, makikita dito saan man.


Subalit gaya ng alinmang libangan,

Ito’y ‘di mo maiiwasang pagsawaan.

Kaya naman batung-bato ang isipan;

Parang nakalubog na sago sa ilalim ng gulaman.


Mahirap ang maglakbay nang mag-isa lamang;

Walang kausap, walang kakwentuhan,

Walang karamay sa sikip ng upuan,

Walang kasabay sa patutunguhuan.


******


Sa loob ng bus, buhay ay walang kulay

Pakiramdam ko tuloy may kulang sa buhay:

Isang taong pwede kong maging karamay

Sa aking araw-araw na paglalakbay.


‘Di ko naman naisip ang bagay na ito dati

Ngunit ang kalungkutang nadarama’y tumitindi.

Tunay ng pag-ibig, puso’y humihingi

Makatakas sa lungkot ng bawa’t gabi

Sa loob ng bus.

*******

Tagged with: , ,